Gedachten op papier
Soms zijn gedachten niet in een paar woorden te vangen. Omdat gebeurtenissen, ontmoetingen, voorstellingen of dingen die je onderweg tegenkomt je zo aan het denken kunnen zetten.
Een van de waardevolste dingen die ik heb geleerd is dat je moet kijken voorbij gedrag. Omdat er altijd iets achter zit. Maar geldt dat niet voor veel meer dingen? Waarom kijken we op een bepaalde manier? Waarom kiezen we vaak zo veilig? Waarom zijn we zo geneigd om met de menigte mee te gaan? Waarom kiest een maker juist dat thema? Waarom kiest een muzikant juist die ene melodie? Waarom kiest een schrijver precies die woorden?
Alles draait om gevoel, om beleving, om ervaring en om keuzes. Soms zijn die niet in een paar woorden te vangen. Hier lees je mijn gedachten op papier...
Verkoop bepaalt je talent niet
Een bezoek aan het Van Gogh Village Museum in Nuenen, zette me aan het denken. Van Gogh was een man met vele talenten. En toch verkocht hij bij leven maar één schilderij. Nu, na zijn dood, kennen we niet alleen die talenten maar ook zijn kwetsbare kant. Maar het hoort bij wie hij was en dat accepteren we. Want tjonge jonge wat kon deze man schilderen en tekenen. Maar ook schrijven.
We kijken voorbij gedrag, voorbij zijn persoonlijke struggles en zien al zijn talenten. Nergens hangt een label aan. Zelfs zijn donkere periodes vinden we mooi en we roemen de kunst die hij toen maakte.
Van Gogh heeft zijn talenten ontdekt en ontwikkelt. Dat hij bij leven slechts één schilderij verkocht maakt zijn talenten niet minder groot. Verkoop bepaalt je talent niet.
Hoe anders is dat in onze huidige tijd.
Hier staan we vaak meteen al klaar met alle labels en hokjes. Praten we vanuit een oordeel en hebben we geen oog meer voor hoe het echt met iemand gaat of wat iemand nodig heeft. Terwijl we allemaal weten hoe het met Van Gogh ging. Hoe belangrijk het voor hem was om kunst te maken. Zo’n uitlaatklep hebben, is van alle tijden. ‘Anders’ zijn is oké. Gelukkig maar dat geen mens hetzelfde is.
Als we dat van Van Gogh kunnen accepteren, kunnen we dan ook eens met een andere bril naar onze jeugd en jongeren kijken. Naar wat zij echt nodig hebben.
Van Gogh heeft niks meer aan de (achteraf) erkenning van zijn talenten. Hij kan het niet meer meemaken dat zijn werk miljoenen waard is geworden. Hij kan het niet meer meemaken dat mensen geraakt worden door zijn schilderijen en teksten. Maar we hebben wel een heleboel (jonge) talenten in ons land die we wel tijdig die erkenning kunnen geven. Van wie we de talenten zien en kunnen benoemen.
Talenten die we kunnen bijstaan in de periodes dat ze het moeilijk hebben. Verkoop bepaalt je talent niet. De kansen en mogelijkheden die je in het leven krijgt wel.
Beperk die creatieve talenten niet. Geef ze alle ruimte om zich te ontwikkelen. Om volledig tot bloei te komen. Om volledig zichzelf te zijn. Om vertrouwen te hebben in zichzelf en de mensen om hen heen. Daarom moet je investeren in onderwijs, moet je investeren in kunst, cultuur en literatuur, moet je investeren in kansengelijkheid en moet je investeren in talentontwikkeling. De jeugd heeft de toekomst. Maar met alle maatregelen en bezuinigingen van dit kabinet, beperken we onze jeugd in hun toekomstmogelijkheden.
Geef ieder kind een kans. Bezuinig niet op het onderwijs. Doe het niet!
- 30.11.2024 -
Afscheidsspeech gemeenteraad Hoogeveen
02.11.2024
Cultuurstatement
'Mijn' twee onderwerpen jeugd/jongeren en cultuur. Daar ging het in mijn afscheidsspeech gisteravond ook over. En voornamelijk over het belang en de waarde van cultuur. Mijn cultuur bijdrage in tekst en beeld!
(..) maar mijn hart lag deze raadsperiode niet alleen bij de jeugd. Mijn hart ligt voor het grootste gedeelte bij cultuur. Want als er één sector is die zich leent voor verbinding, mensen bij elkaar brengen en de wereld een beetje mooier maken dan is het cultuur. En ik vind het oprecht jammer dat je bij cultuur altijd moet uitleggen waarom het belangrijk is. Waarom het een investering waard is. Waarom het volkomen terecht is dat je bijvoorbeeld 30 euro voor een theaterkaartje betaald. Want cultuur gaat niet over enkel een zaal openstellen en wat lichten aan doen. Daar gebeurt veel en veel meer. Zowel voor als achter de schermen.
En toch is cultuur vaak het eerste waar men op wil bezuinigen, de sector die geen prioriteit heeft. Terwijl cultuur ook gaat over banen. Over mensen met talenten en ambities. Over mensen die een vak hebben geleerd. Cultuur moet altijd goedkoop en het liefst gratis. Artiesten die moeten komen opdraven voor een habbekrats om op te treden, om iets te zeggen bij een bijeenkomst of om iets te openen. Bij de kapper zeggen we toch ook niet dat ze best een paar keer gratis kunnen knippen. Bij de supermarkt reken je ook gewoon je boodschappen af. Bij de slager zeg je ook niet dat ‘ie het wel voor een paar euro minder kan doen. Betaal de mensen wat ze waard zijn.
